123

[OrlandoBah]

variant1

[James227]

Həyatımın ən ağır illərindən biri idi. Otuz yaşımda ikinci dəfə əməliyyat olunmuşdum. Apandisit deyildi, yox — daha ciddi bir şey, adını indi də tələffüz etməkdə çətinlik çəkirəm. Xülasə, həftələrlə xəstəxana çarpayısında yatmalı oldum. Qoluma kateter qoyulmuşdu, ayağıma isə bir dəmir-plastik konstruksiya. Xəstəxananın dördüncü mərtəbəsində, pəncərədən ancaq bir başqa binanın divarı görünürdü. Həmin divarda səhər günəşi çıxanda kölgələr oynayırdı. Bu, mənim bütün təbiət mənzərəm idi. Həkimlər dedi ki, altı həftə yataq rejimi, heç bir hərəkət yox, qolunu belə qaldırma. Dəlilik. Aktiv həyata öyrəşmiş bir insan üçün bu, ölümdən beter idi.

Qohumlarım gələndə sevinirdim, amma onlar gedəndə qapı bağlanır, otaqda yalnız mən və divardakı kölgələr qalırdı. İlk iki həftə televizora baxdım. Bütün serialları bitirdim. Verilişləri. Reklamları belə əzbərləmişdim. Üçüncü həftədə artıq ağlım oynayırdı. Gecələr yata bilmirdim, ağrılar məni oyandırırdı. Tibb bacıları növbəli gəlirdi, hər birinin öz xasiyyəti var idi. Biri şirin, biri kobud. Amma hamısı eyni şeyi deyirdi: "Səbirli ol, keçəcək". Səbirli olmaq nə deməkdir? Mənim bütün planlarım alt-üst olmuşdu. İşim, layihələrim, hətta sevgilim belə — o da gəlməyi dayandırmışdı bir həftədən sonra. Yəqin ki, xəstəxana iyindən qorxdu, ya da çarpayıda köməyə ehtiyacı olan bir adamla vaxt keçirmək istəmədi. Fərqi yox idi. Yalnız idim.

Telefonumu əlimə ala bilirdim. Bircə əl işləyirdi, digəri bağlı idi. O telefonla internetə girir, xəbərlər oxuyur, sosial şəbəkələri vərəqləyirdim. Bir gün, hansısa qrupda bir post gördüm. İnsanlar müzakirə edirdilər ki, onlayn oyunlarda pul qazanmaq mümkündürmü. Əksəriyyət "yox, aldatmadır" deyirdi. Amma içəridə bir nəfər yazmışdı: "Mən ayağım sınıq olanda bu saytda oynayıb müalicə pulumu çıxartmışdım". Bu mənim üçün bir işarə oldu. O nəfərin adını xatırlamıram, amma onun sözləri beynimdə ilişib qaldı. Düşündüm ki, niyə mən də sınamayım? Axı uduzsam nə itirərəm? Onsuz da burada yatıram, başqa işim yoxdur.

Bir neçə saytın adını yazdım. Onlardan biri tanış gəldi. Sanki haradasa eşitmişdim. Yadımdadır, bir ara dostum Rüstəm demişdi ki, bu platformada oynayır. O, həmişə deyirdi ki, giriş üçün bəzən ünvan dəyişir, ona görə də ən doğrusu "mostbet com login" https://aciescrest.com/ yazıb tapmaqdır. Mən də həmin gün axşam, tibb bacısı sonuncu dərmanı vurub çıxandan sonra telefonumu götürdüm. Axtardım. Saytı tapdım. Köhnə hesabım varmış? Mənə inanmayacaqsınız, amma iki il əvvəl qeydiyyatdan keçmişdim, heç depozit etməmişdim. Şifrəmi sıfırladım. Daxil oldum. Hesabda sıfır idi. Təbii ki. Depozit etmək üçün isə xəstəxana çarpayısında pul varmı? Anam bir həftəlik yemək pulu qoymuşdu başucu stolumun çekmecesinə — qırx manat. O qırx manat dərmanların bir qisminə idi. Amma dərmanları artıq almışdılar. Qırx manat toxunulmamış dururdu.

Uzun müddət düşündüm. Yoxlamaq istəyirdim. Dedi ki, iyirmi manat. Yarısı. Əgər itirsəm, iyirmi manat qalacaq, ölmərəm. Depozit etdim. Başladım oynamağa. Ən sadə oyunu seçdim. Xəstəxana şəraitində oynamaq qəribə hissdir. Yatırsan, qolların bağlıdır, ekrana baxırsan. Ətrafda tibbi iy, ağrılar, bəzən qonşu palatadan fəryad səsləri. Amma sən isə başqa aləmdə olursan. Oyunun rəngləri, səsləri, fırlanmalar. İlk on dəqiqə uduzdum. Təxminən beş manat getdi. Dəridi, amma dayanmadım. Növbəti on dəqiqədə on manat qazandım. Sonra yenə uduzdum. Bu dalğalanma içərisində bir saat keçdi. Hesabımda ilkin iyirmi manat qalmışdı. Nə udmuşdum, nə itirmişdim. Düz çıxmışdım. Yatdım.

Səhər oyananda ilk işim telefonu götürmək oldu. Bu dəfə fərqli bir oyun seçdim. Rulet. Sadə, klassik. Qırmızı, qara, cüt, tək. Mənə uyğun idi. Depozit etdim yenə iyirmi manat. Oynamağa başladım. Ruletdə hər şey sürətlidir. Bir dəqiqədə on mərc edə bilərsən. Diqqət toplamaq vacibdir. Bir ara o qədər diqqət toplamışdım ki, ayağımdakı ağrı belə azalmışdı. Beş qələbə ard-arda. Qırx manat qazandım. Dayandım. Çıxartdım. Elə həmin gün anama zəng edib dedim ki, narahat olma, mən bir az pul qazandım, dərmanları alacam. O təəccübləndi. Dedi: "Necə? Sən yata bilmirsən ki". Mən dedim: "Başqa cür". Həqiqəti demədim. Nə deyəcəkdim ki, mən ruletdə qazandım? O başa düşməzdi.

Həmin həftə ərzində hər gün oynadım. Bir-iki saatlıq seanslar. Qaydalarım sadə idi: gündəlik uduş hədəfi — əlli manat. Bu hədəfə çatanda dayanıram. İtki həddi — iyirmi manat. Onu keçəndə dayanıram. Bu qaydalara ciddi əməl edirdim. Bəzən bir saatda hədəfə çatırdım, bəzən heç nə qazana bilmirdim. Amma heç vaxt itki həddimi aşmadım. Həftənin sonunda üç yüz qırx manat qazanmışdım. Bu, xəstəxana çarpayısında yatan bir adam üçün böyük bir məbləğ idi. Bu pula bir neçə tibbi prosedurun haqqını ödədim. Bir hissəsini anama verdim. Qalanını isə saxladım.

Həmin proses mənə təkcə pul qazandırmadı. O, mənə vaxt qazandırdı. Xəstəxanada hər gün eyni olur. Saatlar uzanır, dəqiqələr ağırlaşır. Oyun isə zamanı bir növ sıxışdırırdı. Bir saat ərzində yüz dəfə fırlanan çarxlar, yüz dəfə qərar vermək, yüz dəfə ümid etmək. Bu, mənə günləri daha tez keçirməyə kömək edirdi. Bir dəfə həkim gəlib dedi: "Nə oynayırsan elə diqqətlə?". Mən dedim: "Məntiq oyunları". Gülümsədi. Bilirəm, o başa düşmədi. Amma əhəmiyyəti yox idi.

Xəstəxanadan çıxandan sonra oynamağa davam etdim? Bəli, amma fərqli şəkildə. Artıq mənim üçün bu, tənhalıqla mübarizə üsulu deyildi. Bu, sadəcə bir əyləncə idi. Həftədə bir neçə dəfə, az məbləğlərlə. Çünki o aylar mənə bir şey öyrətmişdi: qumar asan pul qazanmaq üsulu deyil, amma düzgün yanaşsan, əlavə gəlir və emosional boşalma vasitəsi ola bilər. Ən vacibi isə — mən o çarpayıda ikən anladım ki, insan hətta ən çarəsiz vəziyyətdə belə bir nəzarət hissi yarada bilər. Oyun mənə o qaranlıq günlərdə bir işıq şüası oldu. Çox güclü işıq deyildi, bəlkə də bir kibrit alovu qədər. Amma qaranlıq otaqda hətta bir kibrit alovu da kifayətdir ki, ətrafı görməyə başlayasan.

Bir gün xəstəxanada oynayarkən yanımdakı çarpayıda yatan qoca kişi mənə baxıb dedi: "Oğul, nədir o qədər baxdığın?". Mən qısaca izah etdim. Dedi ki, mən də gənc vaxtı oynardım, amma uduzardım həmişə. Mən ona öz qaydalarımı danışdım. Limit, məqsəd, vaxt. Qulaq asdı, başını tərpətdi. Sonra dedi: "Sən ağıllı oğulmuşsan". O qocanın sözü mənə o gün çox təsir etdi. Çünki o, həyatda çox şey görmüş biri idi. Onun tərifi mənim üçün on min manatdan dəyərli idi.

İndi evdəyəm, sağalıram. Hələ də bir az axsayıram, amma artıq gəzə bilirəm. Həmin sayta hələ də girirəm vaxtaşırı. Bəzən dostlarım soruşur: "Hara girirsən?". Mən deyirəm: "Bir sayta". Onlar təəccüblənirlər. Amma kiməsə giriş ünvanı lazım olanda, mən onlara deyirəm ki, "mostbet com login" yazıb tapsınlar, ən doğrusu budur. Çünki mən özüm də ilk dəfə belə tapmışdım. Təsadüfən. Və ya bəlkə də təsadüf deyildi. Bəlkə də həyat bəzən sınaq üçün qarşımıza belə yollar çıxarır. Xəstəxana çarpayısı, ağrılar, tənhalıq — bunların hamısı mənim üçün bir sınaq idi. Mən bu sınaqdan keçdim. Və qazandım. Təkcə pul yox. Özümə olan inamımı da qazandım. Və indi bilirəm ki, həyatda nə qədər çətin anın olsa da, həmişə bir fürsət var. Sadəcə gözlərini açıb baxmaq lazımdır. Bəlkə də o fürsət ən yaxınındadır. Bir klik uzaqlığında.